ընտրացանկը

ՄԱՐՏ 2022 N 3

NUMBER IN PDF

 

 

 

 

 

Գեղարքունիք գյուղի միջնակարգ դպրոցի «1+1» մարզային դպրոցական թերթը հյուրընկալվել էր Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ իրավիճակների նախարարության ճգնաժամային կառավարման պետական ակադեմիայում։ Հաստատության հիմնադիր ռեկտոր, փ/ծ գեներալ-մայոր Համլետ Մաթևոսյանը ծանոթացրեց ուսումնական հաստատության գործունեությանը, ինչն ուղղված է բարձրորակ կրթության ապահովմա­նը, քաղաքա­ցիա­կան պաշտ­պա­նության ոլորտում գիտահետազո­տական աշխատանքների իրականաց­մա­նը, բնակչության ներ­գրավ­մանն ու ծառայությունների զարգաց­մա­նը, որակյալ կադրային ներու­ժի կատարելա­գործ­մանն ու որակյալ ենթակառուցվածքների ստեղծ­մանն ու բարելավ­մանը, բարձրորակ ծառայություն­նե­րի տրամադրմանը, արտակարգ իրավիճակ­նե­րում բնակչու­թյան պաշ­տպա­նության գործ­ընթացների կառավարման ուղղությամբ նորարա­րական գործընթաց­նե­րի խթանմանը, կա­ռույց­ների ու կազմակերպությունների հետ համատեղ բնակ­չության պաշտ­պանության կառա­վարման միասնական հա­մակարգի ստեղծմանն ու մաս­նա­­­գետների նպա­տա­կային պատրաստ­մանը, բնակչու­թյան լայն շերտերի համար լրացուցիչ կրթության ծրագրերի մշակմանն ու իրականացմանը: Այցելեցինք գրադարան, գործնական պարապմունքների համար նախատեսված տեխնիկապես հագեցած լաբորատորիա։

 
 
 

 

Հայաստանն օտարների աչքերով թվում է, թե հասարակ երկիր է, բայց դա սխալ է։Պետք է դու ապրես Հայաստանում, զգաս նրա շունչը,ապրես նրա բարիքներով, խնամես և հոգ տանես նրա մասին ,այդ ժամանակ էլ կզգաս Հայաստանի քաղցրությունը։Եթե Հայաստանում ապրես , կիմանաս նաև քո երկրի  և Հայաստանում կատարված ամեն մի իրադարձության մասին։ Հայաստանը նման է քո ծնողներին․ինչքան սիրում ես քո ծնողներին, այդքան էլ սիրում ես Հայաստանը։Հայաստանը քեզ ուժ է տալիս, որ դու հաղթես ամեն մի դժվարություն ։Դրա համար էլ պետք է Հայաստանի մասին իմանա ամբողջ աշխարհը, և եթե իմանում ես Հայաստանի մասին,կիմանաս նաև Հայաստանի ամեն մի գաղտնիքը։Իսկ որպեսզի օտարը սիրի և իմանա Հայաստանի մասին,մենք էլ պետք է լիարժեք իմանանք նրանց երկրի մասին։Ամեն մեկը պետք է սիրի իր երկիրը և հոգ տանի իր երկրի մասին։

Սյուզաննա Մանուկյան

 Լճավանի Ա․ Խաչատրյանի անվան միջնակարգ դպրոց, 6-րդ դասարան     

 
 

Գավառի Մ․Բունիաթյանի անվան N8 միջնակարգ դպրոցի չորրորդ դասարանում  փետրվարի 25-ին  տեղի ունեցավ   հայ մեծանուն վբանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանին նվիրված հուշ-ցերեկույթ։ Այնտեղ թեւածում էր Թումանյանի իմաստուն  ոգին և իրական կյանքից կտրում մեզ։ Չորրորդ դասարանում  արևի  ոսկեթել  շողերին էին խառնվել աշակերտների ծով աչքերի փայլն ու հպարտությունը։Նրանք ապրեցին, արտասանեցին, ներկայացրեցին և կյանքի կոչեցին․․․

Նրանց երգի ելևէջներով, պարի շարժումներով ,թևավոր խոսքերի իմաստալից մտքերով կտրեցին մեր հայացքը հողից և բարձրացրին վեր՝  դեպի երկինք, դեպի անհուն հավերժություն․․․

Հանդիսատեսին այդ խոսքերը մտքով տարան դեպի Լոռվա չքնաղ բնությունը ,որտեղից էլ լսելի դարձրին Թումանյանի երգերը, որի միջոցով փոխանցվեցին նրա շունչն ու  ոգին։ Երգի հնչյունները,  օդի հետ միախառնվելով, շոյեցին մեր սրտերը,  տարան մանկություն,  հասանք  Թիֆլիս, կինտոների հետ պար բռնեցինք,Գիքորին մեծ մարդ դարձած քաղաքից  գյուղ բերեցինք, ազգայինը վեր դասեցինք, ծաղիկներին շունչ տվեցինք ու նրանց բույրից մենք արբեցինք։

Հորովելն էլ  մենք  երգեցինք, ու  նորից մենք թումանյանական թևեր առած,խոսքեր կերտած,երգեր երգած , շունչն ու հոգին մեր մեջ պահած դեպի երկինք կսավառնենք , Թումանյանին էլ ավելի կմեծարենք, նրա թողածն էլ ավելի թանկ ու անգին մենք կպահենք․․․

Գավառի թիվ 8 միջնակարգ  դպրոց

 
 
 

 

Գավառի Մ․Բունիաթյանի անվան N8 միջնակարգ դպրոցի չորրորդ դասարանում  փետրվարի 25-ին  տեղի ունեցավ   հայ մեծանուն վբանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանին նվիրված հուշ-ցերեկույթ։ Այնտեղ թեւածում էր Թումանյանի իմաստուն  ոգին և իրական կյանքից կտրում մեզ։ Չորրորդ դասարանում  արևի  ոսկեթել  շողերին էին խառնվել աշակերտների ծով աչքերի փայլն ու հպարտությունը։Նրանք ապրեցին, արտասանեցին, ներկայացրեցին և կյանքի կոչեցին․․․

Նրանց երգի ելևէջներով, պարի շարժումներով ,թևավոր խոսքերի իմաստալից մտքերով կտրեցին մեր հայացքը հողից և բարձրացրին վեր՝  դեպի երկինք, դեպի անհուն հավերժություն․․․

Հանդիսատեսին այդ խոսքերը մտքով տարան դեպի Լոռվա չքնաղ բնությունը ,որտեղից էլ լսելի դարձրին Թումանյանի երգերը, որի միջոցով փոխանցվեցին նրա շունչն ու  ոգին։ Երգի հնչյունները,  օդի հետ միախառնվելով, շոյեցին մեր սրտերը,  տարան մանկություն,  հասանք  Թիֆլիս, կինտոների հետ պար բռնեցինք,Գիքորին մեծ մարդ դարձած քաղաքից  գյուղ բերեցինք, ազգայինը վեր դասեցինք, ծաղիկներին շունչ տվեցինք ու նրանց բույրից մենք արբեցինք։

Հորովելն էլ  մենք  երգեցինք, ու  նորից մենք թումանյանական թևեր առած,խոսքեր կերտած,երգեր երգած ,շունչն ու հոգին մեր մեջ պահած դեպի երկինք կսավառնենք , Թումանյանին էլ ավելի կմեծարենք, նրա թողածն էլ ավելի թանկ ու անգին մենք կպահենք․․․

Գավառի թիվ 8 միջնակարգ  դպրոց

 

/սկիզբը նախորդ համարում/

․․․Վերջապես ես միացա ընտանիքիս․ պատերազմը վերջացավ։ Մի օր առավոտյան  ինձ արթնացրեցին ինչ -որ ձայներ․ չնայած պատերազմը արդեն վերջացել էր, բայց մենք, միևնույն է, վախենում էինք բարձր ձայներից։ Ես բացեցի լուսամուտը, որը  պատրաստված էր բրնձի թղթից։ Իմ վախերը անհետացան,  ես տեսա այն, ինչը ինձ հուզեց։ Այնտեղ իմ բարեկամները մարզվում  էին հին մարտական արվեստով, դա ինձ շատ դուր եկավ։ Առավոտյան մառախուղը շարժվում էր նրանց ոտքերի և ձեռքերի շարժումներից, իսկ մարմինները  փայլփլում էին  առավոտվա արևի շողերից, դա շատ գեղեցիկ էր։ Տեսածս իմ մեջ խորը զգացմունք արթնացրեց։ Յոթ տարեկանում դա ինձ թվում էր ամենաանհավանականը, ինձ տանջում էր այն միտքը, որ պետք է սովորեի այդպես մարզվել։ Ես դիմեցի հորեղբայրներիս, խնդրեցի, որ նրանք սովորեցնեն ինձ, բայց նրանք ծիծաղեցին և ավելա