ընտրացանկը

Հրատարակումներ

ՎԵՐՋԻՆ ՄԱՐՏԸ

13
13
13

Պատերազմ...
Կենաց ու մահու պայքար։Մարմնովս դող է անցնում անգամ պատերազմ բառն արտաբերելիս։Ինչքա՜ն ցավ,դառնություն կա այդ 8 տառի մեջ,ինչքա՜ն մարդկային կյանքեր խլեց պատերազմը։
Սեպտեմբերի 27՝ չարաբաստիկ օր,երբ վայրագ թշնամին նորից խախտեց հրադադարն ու հարձակվեց Արցախ աշխարհի վրա։Հոգիս տակնուվրա եղավ։Աշխարհում ամեն բան խառնվեց իրար։Մտածում էի,թե հերթական հրադադարի խախտումն է,վաղն ամեն ինչ լավ կլինի,բայց...
Ամեն գիշեր գլուխս բարձին դնելուց առաջ աղոթում եմ մեր զինվորների խաղաղ ծառայության ու բարի վերադարձի համար՝ հույս ունենալով,որ պատերազմը կավարտվի, ու ամեն ինչ անցյալում կմնա։ Այսօր պատերազմի 25-րդ օրն է,օրերը մի տեսակ դանդաղ են անցնում,կյանքում կորել են բոլոր հետաքրքրությունները։Հիմա եմ հասկանում,թե ինչ չնչին բաներից եմ նեղվել,լաց եղել՝ չգիտակցելով ,որ կյանքում ավելի կարևոր բաներ էլ կան։ Իսկ ամենակարևորը խաղաղությունն է...
Զոհված հերոսների անունները կարդալիս շունչս պահում եմ,միայն թե ծանոթ անուն չհանդիպի, բայց, Աստվա՜ծ իմ, բոլորն էլ մերն են, իմ, քո, նրա հերոսն են։ Շնորհակալ եմ, հերոսնե՛ր, որ ձեր չապրած տարիները նվիրեցիք մեզ:Չէ որ ձեզնից յուրաքանչյուրը մի տան ճրագ էր, մեկի տղան,մեկի ընկերը....
Ինչպես մորը բացատրես,որ հողն ավելի թանկ էր,քան իր որդին։Չես կարող բացատրել...
Ինչպես ասում են,հույսը վերջինն է մեռնում։Թող առավոտյան լռեն բոլոր զենքերը,թնդանոթները,թող հերոսները զանգեն իրենց մայրերին ու ասեն․ «Մա՛մ ջան,պատերազմն ավարտվեց,ամեն վտանգ վերջացավ»։
Հեղինակ՝ Ռոզա Աբրահամյան
Գ